Zorza polarna w Norwegii

Na Lofoty pojechaliśmy głównie dla widoków i nie żałujemy. Było nas sześcioro, ognisko nad zatoką, gorąca herbata, a koło dziesiątej niebo zrobiło się zielone od gór po morze. Przewodnik cierpliwie tłumaczył mamie, skąd się bierze zorza, i ustawiał każdemu telefon do zdjęć.

Prywatna wycieczka z Harstad to strzał w dziesiątkę. Pierwszej nocy same chmury, więc następnego dnia pojechaliśmy jeszcze raz, bez dopłaty. Przewodnik znalazł dziurę w chmurach i do tego zrobił nam sesję zdjęciową. Kieliszek wina pod zorzą to miły dodatek.

Arctic Glow jest świetnie zorganizowane, ciasto domowe i czekolada w środku niczego. Wszystko po angielsku, ja daję radę, ale mąż połowę objaśnień przegapił. Zdjęcia, które przyszły następnego dnia, są najlepszą pamiątką z całego wyjazdu. Jedna gwiazdka mniej za długi powrót.

Pierwszy raz w Norwegii, mały budżet, więc wybraliśmy autobus Jeshua. Audioprzewodnik po polsku działa, tylko pamiętaj o własnych słuchawkach, my ich zapomnieliśmy na pierwszy przystanek. Zorza wyszła za drugim postojem. Kombinezon wypożycz, nie oszczędzaj na tym.

Lofoty z przewodnikiem-fotografem to było dokładnie to, czego szukałam. Pożyczył mi statyw i pokazał, jak ustawić aparat, aż wyszła mi zorza odbita w wodzie. Grupa malutka, każdy miał chwilę dla siebie. Zdjęcia od niego dostaliśmy jeszcze tego samego dnia wieczorem.

Alta zaskoczyła mnie pozytywnie. Mała grupa, przewodnik znał każdą zatoczkę i opowiadał o Saamach i wojnie, gdy czekaliśmy przy ognisku. Kombinezon i buty dostaliśmy na miejscu. Wróciliśmy do hotelu kwadrans po północy.

Na Lofotach pogoda zmieniała się co pół godziny i sporo czasu spędziliśmy w aucie. W końcu zorza pokazała się między chmurami, słabsza, niż liczyłam, ale zdjęcia przewodnika pokazują ją dużo lepiej, niż widziałam. Za to przewodnik do końca szukał lepszego miejsca i się nie poddawał.

Dla mnie, jako wnuka żołnierza spod Narwiku, ta okolica ma szczególne znaczenie. Przewodnik odebrał nas z hotelu, a po drodze sam zaczął opowiadać o 1940 roku. Zorza wyszła pierwszej nocy, więc druga szansa nie była potrzebna. Polecam każdemu, kto chce ciszy i pustych dróg.

Arctic Glow zawiozło nas prawie do Finlandii, bo nad Tromsø wisiały chmury. Kierowca jechał spokojnie po śniegu, a przewodnik cały czas patrzył na kamery. Kiedy zorza się pojawiła, zrobił każdemu portret. Mój angielski jest podstawowy, a i tak prawie wszystko zrozumiałam.

Autobus Jeshua jest duży, ale dobrze to ogarniają. Pierwszej nocy zorza była ledwo widoczna, więc wróciliśmy następnego wieczoru, bez żadnego problemu. Druga noc to była zupełnie inna bajka, zorza tańczyła prawie godzinę. Certyfikat łowcy zórz wisi teraz na lodówce.

Lofoty same w sobie są niesamowite, ale zorza nad szczytami z kimś, kto wie, gdzie stanąć, to coś innego. Było nas pięcioro, odbiór w Svolvær, latarki czołowe dla wszystkich. Jeśli lubisz fotografię, nie zastanawiaj się.

Alta to dobry wybór, jeśli chcesz uciec od tłumów, ale cena jest wysoka jak na cztery godziny. Zorza była, choć krótko, bo zaszło niebo. Przewodnik bardzo sympatyczny i cierpliwy przy pytaniach. Dzieci poniżej 12 lat nie zabierają, warto o tym wiedzieć wcześniej.

Wybraliśmy Harstad, bo lecieliśmy na Evenes, i to była najlepsza decyzja wyjazdu. Tylko my dwoje w aucie, przewodnik dopasował wszystko do nas, nawet postój na zdjęcia przy wodospadzie za dnia. Wieczorem zorza nad fiordem. Angielski prosty i spokojny.

Jeshua dla rodziny z dwójką nastolatków to rozsądny wybór cenowo. Ciepły autobus, toaleta, czekolada bez końca. Polski audioprzewodnik dzieciaki słuchały z zainteresowaniem. Zorza wyszła nad Finlandią, a zdjęcia dostaliśmy po kilku dniach.

Arctic Glow to mała firma i czuć to w podejściu. Odwieźli nas pod sam hotel o drugiej w nocy, a rano w skrzynce czekały obrobione zdjęcia. Przewodnik naprawdę jest fotografem, nie tylko kierowcą z aparatem.

Na Lofotach byliśmy w październiku, jeszcze bez śniegu, za to z zorzą odbitą w spokojnej wodzie. Przewodnik dużo żartował i opowiadał o życiu na wyspach, czas oczekiwania minął błyskawicznie. Ognisko, gorąca herbata, i tylko osiem osób.

Jeshua to duży autobus i z końca trudno czasem usłyszeć przewodnika. Zorzę widzieliśmy dopiero za drugim razem, dzięki darmowej powtórce, delikatną, ale piękną. Za tę cenę bez zarzutu, tylko trzeba się nastawić na tłum przy ognisku.

Pojechaliśmy do Alty specjalnie na zorzę, a za dnia zobaczyliśmy jeszcze ryty naskalne. Wieczorna wycieczka w małej grupie, kombinezon pożyczony, przewodnik opowiadał o Birkelandzie. Niebo otworzyło się tuż przed powrotem.